Kom maar.
Ik zie dat het weer gebeurt.
Die beklemming in mijn borst,
de drang om vast te grijpen
of juist alles los te laten
voordat het pijn kan doen.
Ik weet wie er wakker is geworden.
Lief kind dat bang is dat liefde verdwijnt
zodra je ontspant.
Je hoeft niet harder je best te doen
om te blijven bestaan.
En jij,
moedig kind dat afstand houdt,
dat geleerd heeft dat
afhankelijk zijn gevaarlijk is.
Je hoeft mij niet meer te beschermen
door muren te bouwen.
Ik voel jullie allebei.
De paniek die zegt:
Hou ze hier.
De spanning die zegt:
Ga nu weg.
Maar luister…
dit is niet toen.
We zijn niet meer in die kamer
waar niemand kwam
toen we riepen.
We zijn hier.
Nu.
Samen.
Voel mijn adem.
Voel mijn lichaam
dat groter is geworden
dan de angst.
Ik leg mijn hand
op ons hart
en blijf.
Ook als de ander afstand neemt.
Ook als nabijheid spannend wordt.
Ook als oude herinneringen
door mijn zenuwen trekken
alsof ze vandaag gebeuren.
Jullie hoeven niet meer alleen
alarm te slaan.
Ik draag ons nu.
Je mag huilen
zonder verlaten te worden.
Je mag ruimte nemen
zonder iemand kwijt te raken.
We gaan niets forceren.
We hoeven niemand vast te houden
om liefde te laten blijven.
Rust maar.
Ik ben hier.
Ik blijf hier.
Ik kies ons
steeds opnieuw,
ook wanneer het moeilijk voelt.
En heel zacht
leert mijn systeem
iets nieuws:
dat veiligheid
niet van buiten komt,
maar ontstaat
wanneer ik mezelf
niet meer achterlaat.
Liefs Ester 🧡
Auteur: Ester Bakker maart 2026
Eigen foto
