Kom maar, lief kind dat bang is dat liefde verdwijnt.

Kom maar.

Ik zie dat het weer gebeurt.

Die beklemming in mijn borst,

de drang om vast te grijpen

of juist alles los te laten

voordat het pijn kan doen.

Ik weet wie er wakker is geworden.

Lief kind dat bang is dat liefde verdwijnt

zodra je ontspant.

Je hoeft niet harder je best te doen

om te blijven bestaan.

En jij,

moedig kind dat afstand houdt,

dat geleerd heeft dat

afhankelijk zijn gevaarlijk is.

Je hoeft mij niet meer te beschermen

door muren te bouwen.

Ik voel jullie allebei.

De paniek die zegt:

Hou ze hier.

De spanning die zegt:

Ga nu weg.

Maar luister…

dit is niet toen.

We zijn niet meer in die kamer

waar niemand kwam

toen we riepen.

We zijn hier.

Nu.

Samen.

Voel mijn adem.

Voel mijn lichaam

dat groter is geworden

dan de angst.

Ik leg mijn hand

op ons hart

en blijf.

Ook als de ander afstand neemt.

Ook als nabijheid spannend wordt.

Ook als oude herinneringen

door mijn zenuwen trekken

alsof ze vandaag gebeuren.

Jullie hoeven niet meer alleen

alarm te slaan.

Ik draag ons nu.

Je mag huilen

zonder verlaten te worden.

Je mag ruimte nemen

zonder iemand kwijt te raken.

We gaan niets forceren.

We hoeven niemand vast te houden

om liefde te laten blijven.

Rust maar.

Ik ben hier.

Ik blijf hier.

Ik kies ons

steeds opnieuw,

ook wanneer het moeilijk voelt.

En heel zacht

leert mijn systeem

iets nieuws:

dat veiligheid

niet van buiten komt,

maar ontstaat

wanneer ik mezelf

niet meer achterlaat.

Liefs Ester 🧡

Auteur: Ester Bakker maart 2026 

Eigen foto