Als overgave richting wordt,
vouw ik mij open
zoals de maan die weet
dat de nacht haar draagt.
Ik hoef niet dapper te zijn, niet hard.
Mijn zachtheid fluistert mij naar huis.
In veiligheid
mag mijn adem lager zakken,
dieper in mijn buik.
Waar eeuwen vrouwen
als een warm vuur waken.
Wat gespannen was
krijgt ruimte om te smelten.
Wat verborgen bleef
mag zich ontketenen,
zonder haast,
zonder schaamte.
Wijsheid komt niet als donder, maar als handen
die mijn wangen omvatten en zeggen:
je mag er zijn.
En daar, in die bedding,
ontstaat de diepe connectie met mijzelf –
niet gezocht,
maar hervonden.
Ik rust in ontvangen,
in dragen,
in het weten:
in een vrouwelijke stroom van her- innering.
in die thuiskomst raak ik mijzelf in stilte,
dieper dan naam of vorm.
Een zachte sensuele kracht opent
wat ik al zo lang droeg in mij.
Liefs Ester 🧡
Auteur: Ester Bakker
