Mijn zachtheid fluistert mij naar huis..

Als overgave richting wordt,

vouw ik mij open

zoals de maan die weet

dat de nacht haar draagt.

Ik hoef niet dapper te zijn, niet hard.

Mijn zachtheid fluistert mij naar huis.

In veiligheid

mag mijn adem lager zakken,

dieper in mijn buik.

Waar eeuwen vrouwen

als een warm vuur waken.

Wat gespannen was

krijgt ruimte om te smelten.

Wat verborgen bleef

mag zich ontketenen,

zonder haast, 

zonder schaamte.

Wijsheid komt niet als donder, maar als handen

die mijn wangen omvatten en zeggen:

je mag er zijn.

En daar, in die bedding,

ontstaat de diepe connectie met mijzelf –

niet gezocht,

maar hervonden.

Ik rust in ontvangen,

in dragen,

in het weten:

in een vrouwelijke stroom van her- innering.

in die thuiskomst raak ik mijzelf in stilte, 

dieper dan naam of vorm.

Een zachte sensuele kracht opent

wat ik al zo lang droeg in mij. 

Liefs Ester 🧡

Auteur: Ester Bakker